Het had een gewoon U13-toernooi aan de Middellandse Zeekust moeten zijn. Kinderen op stoffig kunstgras, ouders aan de zijlijn, trainers met fluitje en waterfles in de hand. In plaats daarvan eindigde de voetbaldag in Six-Fours-les-Plages in het departement Var met zwaailichten, ziekenhuis en ontzetting.
Jeugdtrainer Fabien Benachour van de club Six-Fours Le Brusc FC ligt na een brute aanval op de intensive care. Volgens eerste berichten zou hij door de vader van een tegenstander tijdens het toernooi aangevallen en ernstig verwond zijn. Breuken in het gezicht, onder andere rond de ogen – verwondingen die je eerder kent van politierapporten over nachtelijke vechtpartijen dan van kinder voetbal.
Het nieuws verspreidde zich razendsnel door de amateurvoetbalscene in de regio. Trainer, clubfunctionarissen en vrijwilligers verzamelden zich bij het ziekenhuis in Toulon. Velen kwamen niet alleen uit solidariteit. Sommigen kwamen ook met een bittere constatering: zoiets verrast eigenlijk niemand meer echt.
Daar ligt precies het eigenlijke probleem.
Jeugdtrainers en scheidsrechters rapporteren al jaren over toenemende agressiviteit aan de zijlijn. Ouders schreeuwen tegen kinderen, beledigen scheidsrechters of krijgen ruzie over onbeduidende spelmomenten. Soms is een verloren toernooi al genoeg om volwassenen volledig de controle te laten verliezen. Alsof er van de uitslag van een U13-wedstrijd de Champions League afhangt.
Wie in het weekend over amateurvelden loopt, ervaart vaak twee wedstrijden tegelijk: die van de kinderen op het veld – en die van de volwassenen ernaast. Die tweede lijkt vaak veel bitser.
Jeugdvoetbal vervult echter een heel andere taak. Kinderen leren daar regels, respect, teamgeest en verliezen te accepteren zonder eraan kapot te gaan. Trainers investeren talloze uren vrijwillig, organiseren reizen, wassen tenue’s, sussen ruzies. Velen doen dat na werktijd, gewoon uit passie voor de sport.
Wanneer juist deze mensen worden aangevallen, raakt dat niet alleen individuen. Het schokt het fundament van het amateurvoetbal.
Want verenigingen leven van vrijwilligers. Mensen die ondanks een volle agenda toch training geven of toernooien organiseren. Wanneer die bereidheid verdwijnt omdat angst en geweld het dagelijks leven bepalen, verliest de sport zijn belangrijkste steunpilaar.
De scène uit Six-Fours staat daarom voor veel meer dan een tragische uitbarsting. Ze laat zien hoe moeilijk sommige volwassenen schijnbaar accepteren dat kinder voetbal geen uitlaatklep is voor eigen frustraties.
En precies daar zit de crux.
Want wanneer volwassenen de controle verliezen, leren kinderen iets heel anders dan fair play.
Andreas M. B.