Bénabar vindt poëzie aan de stadsrand

Parijs – 19.07.2026: Soms volstaat een blik uit het taxiraam om de stad haar ruwe toon even in troost te laten veranderen. Franceinfo presenteert deze zondag in zijn zomerse muziekcolumn Bénabars nummer “Fuck la peine”. Het lied vertrekt van een graffiti die de zanger in het stagnerende verkeer aan de rand van Parijs ontdekte – en maakt er een kleine hymne van op onverwachte bemoediging.

De locatie is uiterst onsentimenteel: beton, file, regen, de ringweg. Maar juist daar vindt de verteller van Bénabar die drie achteloos neergezette woorden die zijn ochtend veranderen. Het rauwe van de straatleus wordt niet weggemoffeld; het slaat echter om in iets speels. De titel is geen plechtige levensfilosofie, eerder een koppig schouderophalen tegen de melancholie – en juist daarom zo doeltreffend.

Bénabar, burgerlijk Bruno Nicolini, heeft van de observatie van het alledaagse altijd al een eigen kunst gemaakt. Zijn personages wachten, ruziën, houden op misverstandige wijze van elkaar of raken verloren in de kleine beproevingen van het moderne leven. Ook in “Fuck la peine” wordt geen grote verlossing beloofd. Het moment telt: een onbekende laat een zin achter op een muur, een ander leest hem, en de wereld lijkt gedurende één taxirit minder onaangenaam.

Dat juist een graffiti een poëtische vondst wordt, behoort tot de mooie tegenspraak van het lied. Graffiti zijn in het stadsbeeld vaak aanleiding voor ergernis, schoonmaakkosten en discussies over vandalisme. Hier verschijnt de gespoten tekst als terloopse literatuur van de openbare ruimte. Hij heeft noch een boekomslag noch een auteursnaam, maar wel ritme, directheid en een opmerkelijk vermogen om een vreemde te raken.

Het nummer behoort tot Bénabars huidige album “Le soleil des absents”, dat begin 2026 bij Sony Music Entertainment France verscheen. In een interview met het magazine van Saint-Mandé vertelde de artiest dat de ontdekking plaatsvond in een taxi nabij de Porte de Châtillon. De vondst was voor hem pure stedelijke poëzie: een vriendelijk gebaar op een plek waar je dat nauwelijks verwacht.

Met de keuze sluit Franceinfo aan bij een zomerse reeks die naar liedjes luistert als seismografen van het recente heden. Bénabars song past in dit format omdat het geen krantenkop op muziek zet, maar een levensgevoel: de vermoeidheid na te veel slecht nieuws, het trage verkeer van de gedachten, het verlangen naar een zin die niet alles oplost, maar wel de richting verandert.

Zo blijft van deze kleine stadsscène meer over dan een aardig idee. Bénabar herinnert eraan dat poëzie niet alleen woont in stille kamers en op zorgvuldig opgemaakte boekpagina’s. Soms kleeft ze aan een grijze muur, tussen verfspatten en uitlaatgassen. Je hoeft er alleen maar langzaam genoeg voorbij te komen om haar te lezen.