Er waait dit jaar een andere wind aan de Croisette. Minder flitslichtgeweld uit Hollywood, minder berekende glamour — in plaats daarvan meer duistere thema’s, complexe vertellingen en films die niet willen behagen, maar uitdagen. Al in de eerste dagen van het filmfestival van Cannes 2026 tekent zich een sfeer af die veel vaste gasten verrast: de cinema zoekt weer het risico op.
Er wordt bijzonder intens gediscussieerd over Histoires de la nuit van de Franse regisseuse Léa Mysius. De verfilming van de roman van Laurent Mauvignier geldt nu al als een van de sterkste Franse producties van de competitie. Wie de zaal verlaat, praat minder over de plot dan over de sfeer. De film legt zich als een mist over het publiek — beklemmend, hypnotiserend, soms bijna claustrofobisch. Monica Bellucci en Benoît Magimel dragen dit verhaal met een kracht die aan de Croisette voor lange gesprekken tot diep in de nacht zorgt.
Heel anders, maar niet minder aanwezig: Paper Tiger van James Gray. De Amerikaanse regisseur, die op het laatste moment werd opgenomen in de competitie, brengt een cinema terug naar Cannes die velen al hadden gemist. Geen superheldenspektakel, geen franchise-machinerie, maar een stille, melancholieke film over eenzaamheid, familie en verloren dromen. Sommige critici spreken al van een kleine strijdkreet tegen het moderne studiogebruik. Tja — soms is een stille film genoeg om luider te klinken dan elke explosie op het doek.
Opvallend blijft vooral de internationale oriëntatie van het festival. Namen als Pedro Almodóvar, Asghar Farhadi, Ryusuke Hamaguchi en László Nemes domineren de gesprekken in de cafés langs de Croisette. Veel waarnemers voelen een terugkeer naar de klassieke auteurscinema — die cinema waarin regisseurs niet alleen inhoud leveren, maar ook onmiskenbare signaturen achterlaten.
Deze editie lijkt daarbij politiek geladen en melancholieker dan eerdere jaargangen. Oorlog, identiteitscrisissen, ecologische angsten en technologische controlefantasieën vormen een donkere draad die door talloze films loopt. Een journalist omschreef Cannes al als een “nerveus festival”. Inderdaad lijkt het wereldgebeuren rechtstreeks door te sijpelen naar het doek. Zelfs glamoureuze premières dragen plots een serieuzere ondertoon.
En Cannes verandert ook zichtbaar buiten de bioscoopzalen. Tussen filmsterren en regisseurs dringen influencers, TikTok-critici en content creators zich nu op de rode lopers. Voor sommigen is dit een frisse wind en een opening van het festival voor jongere generaties. Anderen rollen geërgerd met de ogen en spreken van een digitale voortdurende voorstelling. Het debat hierover hoort inmiddels bijna net zo vast bij Cannes als smoking en avondjurk.
Er is tot nu toe geen duidelijke favoriet voor de Gouden Palm. Juist dat maakt deze editie zo spannend. In plaats van één overweldigende film kenmerken ditmaal vele radicale, persoonlijke werken het festival. Misschien ontbreekt de grote glamour van vroegere jaren. Maar daarentegen lijkt Cannes 2026 sterker te herinneren aan wat dit festival ooit beroemd maakte: moedige cinema voor mensen die zich willen laten verrassen.
Door C. Hatty