Catherine Dasté, pionier van het kindertheater, is overleden

Parijs – 08.08.2026: Catherine Dasté, een van de bepalende figuren van het Franse theater voor kinderen en jongeren, is op 96-jarige leeftijd overleden. De actrice, regisseur en pedagoog groeide uit tot een kunstenares die het jonge publiek nooit als louter pedagogische doelgroep behandelde. Voor haar waren kinderen toeschouwers met een eigen verbeeldingskracht, beoordelingsvermogen en aanspraak op poëzie.

Dasté kwam uit een familie waarin theater bijna een familietaal was. Zij was de dochter van Jean Dasté en Marie-Hélène Dasté en kleindochter van de hervormer Jacques Copeau. Toch was haar werk geenszins slechts een toevoeging aan deze beroemde namen. Al vroeg zocht zij naar een podium waarop kinderen niet werden onderwezen, maar werden aangesproken als serieuze partners in een artistieke ontmoeting.

Na haar opleiding aan de toneelschool van het Old Vic in Londen werkte zij eerst in Frankrijk en ontwikkelde zij in de jaren zestig stukken samen met jonge mensen. Deze werkwijze was destijds ongebruikelijk: kinderen leverden niet slechts materiaal voor volwassen auteurs, maar werden mededenkers van een theater dat hun angsten, hun humor en hun blik op de wereld serieus nam.

In 1969 richtte Dasté de Compagnie La Pomme verte op. De naam klonk vriendelijk en een beetje eigenzinnig, maar het programma had verstrekkende cultuurpolitieke betekenis. De groep verbond literaire stof, muziek, beweging en beeldende kracht tot ensceneringen die noch schattig wilden zijn, noch didactisch gepolijst overkwamen. Daarmee kreeg het kindertheater een esthetische waardigheid die het lange tijd was ontzegd.

Haar naam is vooral nauw verbonden met Sartrouville. Daar ontstond in 1978 het eerste Franse Centre dramatique national voor kinderen en jongeren, waarvan Dasté de opbouw in belangrijke mate stimuleerde. Zo’n instelling betekende meer dan een nieuwe speelplek: theater voor jonge toeschouwers werd institutioneel erkend als kunstvorm, met vaste gezelschappen, productiemiddelen en een bovenregionale opdracht.

Later leidde zij van 1985 tot 1992 het Théâtre des Quartiers d’Ivry. Ook daar bleef zij vasthouden aan een werkwijze die professionele kunst en educatie niet tegen elkaar uitspeelde. Dasté regisseerde, leidde workshops en werkte met groepen in Frankrijk en daarbuiten. Haar stukken vertrouwden erop dat verbeelding geen voorbereiding op cultuur is, maar al de levende vorm ervan.

Pas vorig jaar brachten een wetenschappelijk colloquium en een tentoonstelling in Parijs haar lange, vaak te weinig gewaardeerde parcours opnieuw in kaart. Catherine Dasté laat een theateropvatting na waarin jonge toeschouwers geen bezoekers van de tweede rang zijn. Haar Compagnie La Pomme verte en het centrum van Sartrouville behoren tot de blijvende sporen van deze volhardende, opgewekte ernst.