Charli XCX zoekt het leven na het “Brat”-moment

Londen – 25.07.2026: Charli XCX heeft haar zevende studioalbum “Music, Fashion, Film” uitgebracht en markeert daarmee een duidelijke breuk na het wereldwijde succes van “Brat”. De titel klinkt als een opsomming uit de garderobe van de hedendaagse cultuur, maar de elf nummers draaien om een ongemakkelijkere vraag: wat blijft er over van een artiest wanneer de publieke roes voorbij is?

Charlotte Aitchison, zoals Charli XCX echt heet, was lange tijd een sleutelfiguur in die popmuziek die digitale overprikkeling, clubenergie en ironische zelfenscenering met elkaar verweefde. Op “Brat” groeide dat in 2024 uit tot een cultureel evenement met een felgroen oppervlak en een opvallend groot bereik. Het nieuwe album trekt die esthetiek niet in. Het bekijkt haar eerder van dichtbij, alsof de roem zelf een decor is dat na afloop van de opnames blijft staan.

De vooraf uitgebrachte song “Rock Music” had al speculaties over een stilistische uitbraak aangewakkerd. Charli XCX sprak echter de interpretatie tegen dat het louter om een rockalbum zou gaan. In werkelijkheid werkt “Music, Fashion, Film” met uiteenlopende pop- en rockcitaten, zonder zich aan een enkel genre te onderwerpen. De songs zijn kort, scherp toegespitst en werken soms als fragmenten van scènes: een flitslicht, een geweigerde creditcard, een blik in de camera.

Die beknoptheid is meer dan formele discipline. Waar “Brat” zijn effect ontleende aan herhaling, slogans en collectieve uitbundigheid, richt het nieuwe werk de blik op wat daarna komt. De ster verschijnt tegelijkertijd als persoon, merk en projectievlak. Tussen zelfbevestiging en uitputting ontstaat een album dat het mechanisme van de popindustrie vanuit haar eigen taal beschrijft.

De titel “SS26” verwijst naar de taal van de mode, preciezer naar het lente-zomerseizoen 2026. Mode fungeert hier niet als decoratie, maar als beeld voor de dwingende eis om voortdurend een nieuwe versie van jezelf te presenteren. Ook cinema is meer dan een referentiekader: het levert het album zijn rollen en maskers, evenals het idee dat een ster zichzelf voortdurend gadeslaat terwijl die speelt.

Het concept treedt bijzonder openlijk naar voren in “No One Lasts Forever”, waarop de Canadese regisseur David Cronenberg te horen is. Zijn bijdrage past in de wereld van het album, waarin de thema’s lichaam, beeld en vergankelijkheid met elkaar worden verweven. De titel zegt nuchter wat pop doorgaans met gejuich overschildert: bestendigheid is een illusie, zelfs wanneer algoritmen, fanarchieven en eindeloze herhalingen iets anders beloven.

Charli XCX probeert noch de “Brat”-zomer te verlengen, noch diens leus opnieuw te lakken. “Music, Fashion, Film” gaat over de prijs van zichtbaarheid en over de eigenaardige droefheid van alles bereikt te hebben. Tegelijkertijd behoudt het album de humor van een artiest die weet dat zelfs het grootste popmoment uiteindelijk slechts een bijzonder goed belicht herinneringsbeeld is.