864 politieuittreksels sinds het begin van het jaar.
Je moet deze getal even laten bezinken.
Dat betekent meer dan vier acties per dag. Dag in dag uit. Week na week. Maand na maand. Politiewagens, controles, arrestaties, invallen, zwaailichten, persberichten, succesberichten. Een gigantische inspanning, betaald door de belastingbetalers, begeleid door politici die bij elke gelegenheid vastberadenheid tonen.
En toch klinken er nog steeds schoten in Nantes.
Toch sterven mensen.
Toch bloeit de drugshandel.
Er klopt iets niet.
Misschien moeten de verantwoordelijken eens de moed opbrengen om de voor de hand liggende vraag te stellen: Wat is er eigenlijk precies veranderd?
61 kilogram drugs in beslag genomen. Honderden arrestaties. Wapens in beslag genomen. Huisverboden uitgevaardigd. Zaken gesloten.
Dat klinkt indrukwekkend. Bijna alsof het een trailer van een actiefilm is.
Maar terwijl de statistieken toenemen, lijken de dealers opmerkelijk kalm te blijven. Kennelijk beschikken ze over een bijzondere vaardigheid: ze verdwijnen even, wachten de volgende politiecontrole af en gaan vervolgens gewoon door zoals daarvoor.
Je zou bijna denken dat de criminelen de autoriteiten al lang een stap voor zijn.
Of twee.
Of tien.
Want als na honderden acties er nog steeds mensen op straat worden doodgeschoten, dan gaat het allang niet meer alleen om een veiligheidsprobleem. Dan praten we over een systeem dat diep wortelt in bepaalde wijken. Over parallelle werelden die zich weinig aantrekken van persconferenties en krachtige aankondigingen.
De waarheid is onaangenaam.
Je kunt één dealpunt ruimen.
Je kunt tien dealpunten ruimen.
Je kunt honderd dealpunten ruimen.
Maar zolang de netwerken erachter blijven bestaan, is het alsof je een bosbrand probeert te blussen met een glas water.
Natuurlijk is de politie nodig. Natuurlijk moeten dealers worden vervolgd en wapens in beslag worden genomen. Niemand vraagt om het tegendeel.
Maar als dezelfde problemen jaar na jaar terugkeren, als het geweld zelfs toeneemt, dan is het niet meer genoeg om steeds dezelfde cijfers voor te lezen en te hopen op de volgende grote actie.
De inwoners van Nantes hebben recht op eerlijkheid.
Ze hebben recht op uitleg waarom, ondanks honderden acties, de schietpartijen niet verdwijnen.
Ze hebben recht om te weten waarom hele stadsdelen nog steeds lijden onder de heerschappij van criminele groepen.
En ze hebben recht om meer te verwachten dan statistieken.
Want op een gegeven moment verliest elke succesbalans haar glans.
Op het moment dat de kogels blijven vliegen.
864 acties later lijkt de situatie niet op een overwinning voor de staat.
Maar op het bewijs dat de staat strijd tegen een probleem dat hij tot nu toe niet echt onder controle heeft.
Dat is de eigenlijke boodschap achter dit getal.
En precies daarom zou het niemand moeten geruststellen.
Een commentaar van Andreas M. Brucker