Zodra je denkt dat het debat eindelijk beslist is, begint hetzelfde schouwspel opnieuw. We stemmen weer over de vraag of pesticiden die om goede redenen verboden zijn, misschien toch opeens een briljant idee zouden kunnen zijn. Alsof scheikunde, biologie of de natuurwetten ‘s nachts zijn veranderd.
Spoiler: Dat doen ze niet.
Acetamiprid blijft een pesticid. Flupyradifuron blijft een pesticid. En pesticiden worden niet ongevaarlijker alleen omdat een parlementaire meerderheid de hand opsteekt. Ze verliezen noch hun werking op insecten noch hun mogelijke risico’s voor milieu en biodiversiteit omdat je ze in een nieuwe wet schrijft of voorziet van welklinkende termen als “uitzonderingsregeling”.
Hoe vaak willen we dit spel eigenlijk nog spelen?
Jarenlang wordt er gedebatteerd over het verdwijnen van insecten. Wetenschappers waarschuwen voor het verlies van biodiversiteit. Bijen verdwijnen, wilde insecten nemen dramatisch af, hele ecosystemen raken uit balans. Tegelijkertijd betreuren we het verlies van soorten, investeren miljoenen in natuurbehoudsprogramma’s en planten bloemstroken. En dan komt onvermijdelijk het volgende voorstel om juist die stoffen weer in te zetten die aan dit probleem kunnen bijdragen.
Dat is ongeveer alsof je een brand wilt blussen – en steeds weer benzine erbij gooit.
Natuurlijk staan veel landbouwers onder enorm veel economische druk. Daar dragen zij de verantwoordelijkheid niet alleen voor. Politiek, handel en consumenten eisen hoge milieucriteria, en verwachten tegelijkertijd voedsel tegen prijzen die vaak nauwelijks de productiekosten dekken. Dit dilemma is reëel en verdient oplossingen.
Maar het antwoord kan toch niet serieus zijn: dan halen we gewoon die oude pesticiden terug?
Wat komt hierna? Asbest, omdat moderne isolatiematerialen duurder zijn? Of loodhoudende benzine, omdat de motor daar zo mooi op loopt?
Steeds weer wordt aangevoerd dat andere Europese landen deze middelen immers ook gebruiken. Sinds wanneer is “De anderen doen het ook” een hor politiek concept? Volgens die logica zou je elke milieu- of gezondheidsregel in twijfel moeten trekken, zolang ergens ter wereld lagere normen gelden.
Vooruitgang betekent niet dat je oude fouten herhaalt. Vooruitgang betekent betere oplossingen ontwikkelen – resistente rassen, biologische gewasbeschermingsmethoden, moderne onderzoek en een landbouw die economisch levensvatbaar is zonder de natuurlijke basis verder te belasten.
Soms krijg je echter de indruk dat sommige beslissingsnemers alleen maar tot de volgende oogst denken – terwijl de gevolgen voor bodems, wateren en biodiversiteit aan komende generaties worden overgelaten.
Daarom een simpele vraag:
Wanneer snappen jullie het nu eens eindelijk, dat pesticiden niet beter worden, alleen omdat iemand er steeds opnieuw voor stemt?
Een commentaar van Andreas M. Brucker