Eigenlijk wilden we minder vaak over zulke berichten schrijven. Minder schietpartijen. Minder drugsdoden. Minder geweld midden op openbare plaatsen. Niet omdat deze onderwerpen onbelangrijk zouden zijn — maar omdat je op een gegeven moment merkt hoe verdovend deze permanente crisis is geworden. Vandaag Nice. Morgen Marseille. Overmorgen misschien Brussel, Londen of Hamburg. De krantenkoppen wisselen, het patroon blijft hetzelfde.
En dan rijdt er in Nice opnieuw iemand op een elektrische step aan, trekt een automatisch wapen en schiet op mensen die net nog koffie dronken of wilden winkelen.
Europa 2026. Klinkt bijna als een bloeddorstige satire. Helaas is het werkelijkheid.
Bijzonder wrang is daarbij deze angstaanjagende routine die er allang is ingeslopen. Zwaailichten. Afzetlinten. Politici met een ernstige blik. Oproepen tot „nultolerantie“. Daarbij steeds dezelfde tv-debatten, waarin uitvoerig wordt uitgelegd waarom men helaas „genuanceerd moet kijken“. Ondertussen leren kinderen in sommige wijken sneller het geluid van schoten dan dat van vogelgezang. Behoorlijk kapot, als je eerlijk bent.
Natuurlijk bestaan de problemen niet pas sinds gisteren. In veel steden hebben zich parallelle werelden ontwikkeld, waarin drugsgeld, intimidatie en geweld al lang tot het dagelijks leven behoren. De staat duikt daar vaak alleen nog op in de vorm van sirenes. Kort. Luid. En meestal te laat.
Maar wat bijna nog beklemmender is dan het geweld zelf, is de maatschappelijke gewenning eraan. Vroeger brachten zulke daden het hele land in een schoktoestand. Vandaag glijden ze door het nieuws als een verkeersmelding op de snelweg. Even verontwaardiging, dan verder met sport.
Misschien ligt juist daarin de echte tragedie.
Niet alleen de kogels veranderen onze steden. Maar ook het feit dat veel mensen langzaam accepteren dat zulke taferelen inmiddels „er nu eenmaal bij horen“.
En juist dat zou ons angst moeten aanjagen.
Een commentaar van C. Hatty