Het is indrukwekkend. Midden in Parijs staat een 210 meter hoge betonnen reus, waarvan inmiddels geregeld ruiten en delen van de gevel op straat vallen – en de echte verrassing is niet dat dit gebeurt. De verrassing is dat er tot nu toe nog niemand onder dit puin is omgekomen.
Misschien hoort het inmiddels bij het stadsbeeld. Eiffeltoren, Notre-Dame, Louvre – en de Tour Montparnasse als monumentaal symbool van hoe meesterlijk problemen kunnen worden uitgezeten. Jaar na jaar wordt er gediscussieerd, gepland, geruzied en gerekend. Ondertussen nemen ramen afscheid van de bovenste verdiepingen en zoeken ze hun eigen weg richting asfalt.
Natuurlijk volgt na elk incident het gebruikelijke ritueel. De brandweer rukt uit. Straten worden afgezet. Experts dalen langs de gevel af met touwen. Politici tonen zich bezorgd. Eigenaren verwijzen naar openstaande financieringskwesties. Daarna keert de rust terug – tot de volgende vallende ruit.
Je vraagt je onvermijdelijk af: waar wacht men eigenlijk op? Op het eerste dodelijke slachtoffer? Op een auto die door enkele honderden kilo’s glas wordt geraakt? Of totdat toeristen de toren alleen nog met een veiligheidshelm fotograferen?
Het gaat al lang niet meer om architectuur of om de vraag of de Tour Montparnasse mooi of lelijk is. Daarover twisten de Parijzenaars sinds de opening ervan. Het gaat om veiligheid. Om verantwoordelijkheid. En om de onthutsende indruk dat eigenaren en besluitvormers liever eindeloze debatten voeren dan eindelijk in actie te komen.
Het geschil over miljoenenbedragen werkt inmiddels ronduit grotesk. Voor renovatieplannen lijkt geen geld beschikbaar te zijn. Afzetlinten en brandweerinzetten behoren daarentegen blijkbaar tot de ingecalculeerde dagelijkse routine. Een opmerkelijke prioriteitsstelling.
Parijs presenteert zich graag als wereldmetropool, als stad van innovatie, cultuur en levenskwaliteit. Maar midden in deze wereldstad staat een hoogbouw die stukje bij beetje uiteenvalt. Uitgerekend bij een van de drukste verkeersknooppunten van de hoofdstad.
Misschien moet de Tour Montparnasse gewoon officieel een andere bestemming krijgen. Niet langer als kantoorgebouw, maar als monument voor de Franse bestuurskunst. Gratis toegang – veiligheidshelm aanbevolen.
Ooit komt aan elke stilstand een einde. De enige open vraag luidt: gebeurt dat door daadkrachtig optreden of pas door een tragedie? Wie daarop geen antwoord wil geven, draagt al medeverantwoordelijkheid.
C. Hatty