Er zijn plekken in de Provence die naar lavendel ruiken. Anderen naar dennen, zee of warme steen. En dan is er La Colle-sur-Loup – een dorp vlakbij Grasse dat in mei naar rozen ruikt.
Niet naar zomaar een roos. Maar naar de Centifolia, die legendarische „Rose de Mai“, waarvan de bloemblaadjes al eeuwenlang in de grote parfums van Zuid-Frankrijk worden verwerkt. Wie midden mei door de kleine straatjes van het dorp wandelde, begreep meteen waarom deze bloem hier bijna als een beschermheilige wordt beschouwd.
Op 17 mei 2026 vierde de gemeente het evenement „Autour de la Rose – Floraison artistique“. Een feest tussen herinnering, ambacht en kunst, dat het dorpshart voor één dag veranderde in een geurend atelier in de openlucht. Overal rozenkraampjes, florale installaties, muziek, lokale producten en mensen die zich tussen oude stenen gevels lieten drijven. Geen overgeorganiseerd toeristenprogramma, maar eerder een liefdevolle terugkeer naar de eigen wortels.
Want La Colle-sur-Loup was ooit een bolwerk van rozenteelt.
In alle vroegte trokken vrouwen en families naar de velden om de gevoelige bloemen te plukken voordat de zon hun geur veranderde. Het werk werd als zwaar, bijna meditatief beschouwd. Mandjes vol rozen werden daarna naar de coöperatie van het dorp gebracht, die al in 1908 werd opgericht. Daar werden de bloemen gewogen, gesorteerd, gedestilleerd of verkocht aan de parfumerieën van Grasse. Decennialang leefde een deel van de regio van dit ritme van oogst, geur en handwerk.
Tegenwoordig bestaat de coöperatie niet meer. In 1995 sloot ze definitief haar deuren. Toch hangt het verhaal nog steeds in de lucht – in de letterlijke zin van het woord.
Juist dat maakt dit rozenfeest bijzonder. Veel plaatsen in de Provence verkopen tegenwoordig een gladgestreken plaatje van lavendelvelden, glazen rosé en zonsondergangen. Mooi, helder. Maar vaak wat gemaakt uit de etalage. La Colle-sur-Loup vertelt daarentegen een andere Provence. Één die naar werk ruikt.
De roos was hier geen decoratie. Ze betekende inkomen, gemeenschap en economisch overleven. Achter elke fles luxeparfum stonden handen vol doornenprikkers en dagen die lang vóór zonsopgang begonnen.
Misschien is dat waarom het feest zo geloofwaardig aanvoelt. Het romantiseert het verleden niet helemaal, maar maakt het tastbaar. Kinderen bekijken de distillatie van rozenwater, bezoekers praten met lokale producenten, muzikanten spelen op kleine pleintjes, terwijl overal die zoete, bijna zware geur hangt die zich in warme lente-lucht nestelt.
En plotseling begrijp je waarom de mensen hier niet zomaar een bloemenfeest vieren.
Ze vieren een stuk identiteit.
Auteur: C.H.