Lecornu wijst beschuldiging van misleiding in geschil over landbouwwet af

Parijs – 21.07.2026: De Franse premier Sebastien Lecornu heeft fractievoorzitter van de Groenen Cyrielle Chatelain scherp aangevallen in het geschil over de nieuwe wet ter bescherming en waarborging van de landbouw. Chatelain had de regering ter verantwoording geroepen wegens de in de wet voorziene uitzonderingen voor bepaalde gewasbeschermingsmiddelen. Lecornu verweet de ecologen de maatschappelijke onvrede aan te wakkeren met misleidende beweringen.

Het conflict volgt op de eindstemming in de Nationale Vergadering van 20 juli. Het parlement nam de compromistekst van de bemiddelingscommissie aan, nadat regering en Senaat eerder verschillende versies hadden behandeld. De procedure was in april gestart als versnelde wetgevingsprocedure. De tekst bundelt maatregelen inzake landbouwproductie, watervoorraden, bescherming van landbouwgrond, handelsbetrekkingen en administratieve vereenvoudiging.

Vooral bepalingen die onder strikt omschreven voorwaarden nationale uitzonderingen voor gewasbeschermingsmiddelen mogelijk moeten maken, zijn omstreden. Voorstanders wijzen op productie-uitval, het ontbreken van alternatieven en concurrentienadelen ten opzichte van import. Zij plaatsen de regeling in het kader van voedselsoevereiniteit, die Lecornu tot een centrale politieke doelstelling van zijn regering heeft verklaard. Volgens hem mag Frankrijk zijn boeren niet aan strengere voorschriften onderwerpen dan concurrerende producenten buiten het land.

De fractie Ecologiste et Social ziet hierin daarentegen een stap terug op het gebied van milieu- en gezondheidsbescherming. Chatelain bekritiseerde dat de wet opnieuw toegang biedt tot middelen waarvan de risico’s voor bestuivers, wateren en de menselijke gezondheid al jaren onderwerp zijn van wetenschappelijke en politieke controverses. Voor de Groenen staat de uitzonderingsbepaling symbool voor een landbouwbeleid dat kortetermijnbelangen van opbrengst boven het verminderen van de afhankelijkheid van pesticiden stelt.

Lecornu ontkende dat de regering in het algemeen opnieuw verboden middelen wil toelaten. Zijn reactie richtte zich tegelijkertijd op de politieke interpretatie van de wet: de oppositie zou verzwijgen dat het ontwerp de controles tegen oneerlijke concurrentie moet versterken en het gebruik juridisch moet beperken. De premier probeert het conflict daarmee te verleggen van een fundamentele milieukwestie naar de concrete bevoorradingssituatie en het veiligstellen van inkomens van landbouwbedrijven.

Het geschil legt een structurele tegenstelling in het Franse landbouwbeleid bloot. Sinds de boerenprotesten staat de regering onder druk om meer rekening te houden met kosten, regelgeving en internationale concurrentie. Milieuorganisaties en linkse partijen waarschuwen tegelijkertijd dat nationale versoepelingen Europese beschermingsnormen kunnen ondermijnen. De wettekst is weliswaar door het parlement aangenomen, maar voordat hij in werking treedt, blijven de uitwerking van de uitvoeringsbepalingen en mogelijke juridische toetsingen bepalend.

Voor Lecornu is de confrontatie ook binnenlands politiek gevoelig. De regering moet kiezers op het platteland aanspreken zonder haar klimaatbeleid verder te belasten. De Groenen verbinden het geschil over pesticiden op hun beurt aan de eis van een ecologische transformatie van de landbouw. Daardoor zal de regeling waarschijnlijk ook na de zomer een kristallisatiepunt blijven in de verhouding tussen regering, landbouworganisaties en de milieuoppositie.