Parijs houdt van politieke affaires. De hoofdstad houdt nog meer van verhalen waarin macht, jaloezie en glamour in elkaar overvloeien als champagne bij een receptie in het Élysée-paleis. Precies daarom zorgt een nieuw boek over Emmanuel en Brigitte Macron momenteel voor zoveel opschudding.
Centraal staat een scène die al in 2025 de wereld rondging.
Toen ging in Hanoi de deur van het presidentenvliegtuig open, draaiden de camera’s – en ineens leek het alsof Brigitte Macron haar man een harde beweging tegen het gezicht gaf. Slechts enkele seconden. Onscherp. Maar genoeg om het internet collectief naar adem te laten happen.
Het Élysée bagatelliseerde het voorval. Een onschuldige gebaar, luidde het toen min of meer. Misschien een misverstand. Misschien gewoon een ongelukkig camerastandpunt. Maar juist zulke momenten werken in tijden van sociale netwerken als een vonk in droog gras.
Nu giet journalist Florian Tardif met zijn boek Un couple (presque) parfait nog meer olie op het vuur.
Volgens zijn weergave zou Brigitte Macron op de telefoon van de president berichten van de Frans-Iraanse actrice Golshifteh Farahani hebben ontdekt. Er wordt gesproken over een ‘platonische relatie’, maar ook over berichten die kennelijk veel persoonlijker oogden dan een adviseur van de president prettig zou vinden.
Zinnen als ‘Ik vind u heel knap’ zouden zijn gevallen.
Klopt dat eigenlijk? Daar begint precies het probleem.
Tot op heden bestaat er geen openbaar bewijs voor deze voorstelling. Noch gepubliceerde berichten, noch bevestigde documenten zijn beschikbaar. De omgeving van Brigitte Macron weerlegt de beweringen uitdrukkelijk. Vertrouwelingen van de Première dame verklaren zelfs dat zij nooit in de telefoon van haar man kijkt.
Ook Golshifteh Farahani zelf heeft eerdere geruchten over een vermeende band met Emmanuel Macron al ontkend. Zulke speculaties, zei ze ooit, verraadden vooral een ‘gebrek aan liefde’ bij degenen die ze verspreiden.
En toch discussieert Frankrijk weer.
Waarom eigenlijk?
Omdat het verhaal perfect past in het beeld dat velen al van de Macrons hebben geschetst: een ongewoon paar, permanent bekeken, geanalyseerd en geïnterpreteerd. Elke blik, elke beweging, elke kleine irritatie verandert meteen in nationaal theater.
Daar komt de bijna filmreife verschijning Farahani bij.
De actrice geldt al jaren als een kleurrijke persoonlijkheid – internationaal succesvol, politiek geëngageerd, uit Iran in ballingschap gedwongen, tegelijk mysterieus en eigenzinnig. Kortom: precies het soort figuur waar moderne mediaverhalen uit ontstaan.
Het werkelijk interessante ligt echter elders.
De zaak toont hoe volledig de grens tussen privéleven en politieke theatervoorstelling verdwenen is. Vroeger zou een kort moment op een vliegtuigtrap misschien een paar paparazzi hebben geïnteresseerd. Vandaag de dag volstaan drie seconden video om wereldwijd miljoenen mensen hun eigen verhalen erin te laten projecteren.
Een beetje politiek.
Een beetje roddel.
Een beetje Netflix-dramatiek.
En zack – de wereldwijde seriemodus draait.
Of het voorval ooit zal worden opgehelderd, blijft twijfelachtig. De journalist beroept zich op eigen onderzoek. Het Élysée ontkent. De betrokkenen spreken tegen. Feitelijk staat tot nu toe slechts één ding vast: de fascinatie voor het echtpaar Macron blijft onverminderd.
Frankrijk houdt nu eenmaal niet alleen van presidenten.
Frankrijk houdt van presidentenverhalen.
Door C. Hatty