Met het vonnis komt een van de schrijnendste strafzaken van de afgelopen decennia in Frankrijk tot een einde. De rechtbank van Loire-Atlantique veroordeelde de Duitse seriemoordenaar Martin Ney op 4 juni 2026 wegens ontvoering en moord op de tienjarige Jonathan Coulom tot levenslange gevangenisstraf.
De zaak hield het Franse publiek sinds het voorjaar van 2004 bezig. Jonathan was toen op schoolreis in het kustplaatsje Saint-Brévin-les-Pins, toen hij in de nacht van 6 op 7 april spoorloos verdween. Weeklang zochten onderzoekers, helpers en familieleden naar de jongen. Zes weken later kwam het trieste zeker: zijn lichaam werd ontdekt in een vijver bij Guérande. Het lichaam was met een betonnen blok verzwaard.
De onderzoeken ontwikkelden zich gedurende vele jaren tot een ware doolhof. Talrijke sporen liepen dood, verdachten kwamen in het vizier en verdwenen weer uit het zicht van justitie. Pas langzaamaan verdichtten de aanwijzingen zich tegen de Duitser Martin Ney.
De nu 54-jarige behoort tot de bekendste kindermoordenaars van Duitsland. Onder de bijnamen “Mann in Schwarz” en “Maskenmann” zorgde hij al lang voor het Franse proces voor opschudding. Duitse rechtbanken veroordeelden hem in 2012 wegens de doodslag op drie jongens tussen 1992 en 2001 en vanwege talrijke seksuele misdrijven op minderjarigen. Ney zit daarom al een levenslange gevangenisstraf uit in Duitsland.
In het proces in Nantes ontkende de beklaagde iedere verantwoordelijkheid voor de dood van Jonathan Coulom. Een bekentenis bleef uit. De aanklacht baseerde zich daarom op veel indirect bewijs. Onderzoekers verwezen naar opvallende gelijkenissen met eerdere misdaden van Ney, reconstrueerden zijn toenmalige bewegingen en presenteerden verklaringen van getuigen. Vooral de verklaring van een voormalige medegevangene, die belastende uitspraken van Ney rapporteerde, trok veel aandacht.
Voor het Openbaar Ministerie ontstond daaruit een duidelijk beeld. De aanklacht sprak van een “criminële signatuur” die duidelijk naar de Duitse seriemoordenaar verwees. Dienovereenkomstig eiste de procureur-generaal de hoogste straf.
Met het schuldig bevinden volgde de rechtbank deze argumentatie.
Voor de familie van Jonathan betekent het vonnis vooral één ding: een late afsluiting na meer dan 22 jaar vol onzekerheid, pijn en hoop op antwoorden. Na de uitspraak sprak de stiefvader van de jongen van een moment van gerechtigheid. Jonathan kan nu eindelijk in vrede rusten.
De tragedie zal echter niet helemaal verdwijnen. De zaak Jonathan Coulom blijft een waarschuwing over hoe lang het zoeken naar waarheid kan duren – en hoe hardnekkig onderzoekers grensoverschrijdend moeten samenwerken om zelfs decennia later nog gerechtigheid mogelijk te maken.
Door C. Hatty