Zonder rechten.
Zonder bescherming.
Zonder stem.
Maar tenminste met genoeg kracht op de rug om dozen vol sigaretten over nachtelijke bergpaden te slepen. Welkom in het moderne Europa van het jaar 2026.
Daar lopen mensen door de kou van de Pyreneeën, over stenige paden, beladen als lastdieren uit een vorig-eeuws tijdperk – alleen zodat ergens in Marseille of Toulouse goedkope sigaretten over de toonbank kunnen gaan. En terwijl criminele netwerken miljoenen verdienen, blijft er voor de dragers vaak alleen over wat in zulke systemen altijd overblijft: angst, stilte en vervangbaarheid.
Als er één valt?
Dan komt er gewoon de volgende.
Je moet deze perversie eens rustig laten bezinken. In politieke debatten praten velen graag over „migratie“ alsof het abstracte cijferkolommen of administratieve dossiers zijn. Maar achter deze termen staan mensen die zo wanhopig zijn dat ze ’s nachts smokkelwaar door hooggebergte dragen, omdat een of andere mensensmokkelaar hen een paar briefjes of een vage hoop heeft beloofd.
En natuurlijk ontdekken plotseling allemaal hun morele verontwaardiging. Politici tonen zich „ontzet“. Autoriteiten spreken van een „grote slag tegen de criminaliteit“. Waarschijnlijk volgen er weldra persfoto’s voor landkaarten en een paar zwaarwichtige zinnen over Europese samenwerking.
Nou super.
De smokkelring is uiteengevallen. Het systeem erachter blijft vrolijk voortbestaan.
Want de waarheid is ongemakkelijk: zulke netwerken ontstaan niet in een vacuüm. Ze gedijen daar waar mensen helemaal geen bescherming hebben en tegelijkertijd vraag is naar goedkope goederen. De markt regelt nu eenmaal alles – zelfs de uitbuiting van menselijk wanhoop. Klinkt hard? Maar zo is het.
De maatschappelijke dubbelmoraal werkt daarbij bijzonder cynisch. Dezelfde mensen die goedkopere sigaretten “heel handig” vinden, praten later verontwaardigd over criminele structuren. Alsof de zwarte markt uit pure verveling is opgericht. Terwijl consumptie, prijsverschillen en georganiseerde criminaliteit nauwer met elkaar verbonden zijn dan velen willen toegeven.
En ergens tussen al die onderzoeksdossiers verdwijnt uiteindelijk weer het belangrijkste: de mens.
Niet het karton.
Niet de belastingverliezen.
Niet de diplomatieke samenwerking.
De mens.
Die naamloze migrant die ’s nachts door de bergen loopt, het koud heeft, valt of misschien nooit meer terugkeert – zodat anderen een paar euro kunnen besparen en criminelen hun winsten kunnen tellen.
Wat eigenlijk schokkend is aan dit verhaal is niet eens de smokkel zelf. Smokkel bestond altijd al. Schokkend is hoe snel mensen in Europa weer handelswaar in het systeem worden. Vervangbaar. Onzichtbaar. Handig.
Bijna zoals vroeger. Alleen dan met moderne logistiek.
Een commentaar van C. Hatty