Parijs – 20.07.2026: Het is maar een enkele regel, verwerkt in een veerkrachtig popnummer, en juist daarom blijft hij hangen. In de vandaag uitgezonden Franceinfo-kroniek over nieuwe vrouwelijke stemmen in de Franse chanson- en popscene staat “Cartoon Sex” van Miki centraal. Het nummer laat zien hoe een jonge kunstenares een mogelijke ervaring van geweld zonder pathetische overdrijving, maar ook zonder uit te wijken, in haar liedtaal opneemt.
Miki, de Franse zangeres die onder deze artiestennaam optreedt, kiest voor een popesthetiek die klinkt naar spelcomputer, stripverhaal en slaapkamer: korte elektronische motieven, een bijna kinderlijk aandoende melodie, een refrein dat haar naam ritmisch uiteenrafelt. Dan verschijnt terloops de mededeling dat een tennistrainer haar daar heeft aangeraakt waar dat niet had mogen gebeuren. De zin verwijst naar een seksuele aanranding, zonder de dader te noemen of details uit te werken.
Die terughoudendheid is geen gebrek aan duidelijkheid. Integendeel: de muzikale lichtheid verscherpt het contrast. Miki legt geen bekentenis af, zij construeert een nummer dat de ontreddering vertaalt naar een springerige taal. Het beeld van pingpong, dat onmiddellijk op de regel volgt, maakt de innerlijke onrust hoorbaar: gedachten botsen af, keren terug en vinden nog geen geruststellende ordening.
“Cartoon Sex” behoort tot Mikis in 2025 verschenen album “graou”. De plaat maakte de zangeres tot een opvallende figuur van een Franse popgeneratie die intimiteit niet langer opvat als gladde zelfenscenering. Lichaamsbeelden, verlangen, schaamte, queer perspectieven en zelftwijfel komen bij haar naast elkaar te staan. Haar teksten lijken daarbij vaak op terloops neergegooide notities; maar juist die schijnbare nonchalance is zorgvuldig opgebouwd.
De radiokroniek van vandaag plaatst het lied in een bredere beweging: vrouwelijke artiesten spreken in de hedendaagse Franse muziek steeds vaker zelf over ervaringen die lange tijd verdwenen in toespelingen, metaforen of stilzwijgen. Dat betekent niet dat elk lied als feitelijk verslag mag worden gelezen. Kunst verdicht, verschuift en beschermt. Maar zij kan woorden vinden voor situaties waarin betrokkenen anders moeilijk gehoor kunnen vinden.
Opmerkelijk bij Miki is ook de weigering van het voorspelbare grote einde. Er wordt geen triomfantelijke uitweg geclaimd, geen morele les achteraf toegevoegd. In plaats daarvan blijft er een poplied over dat danst en tegelijk struikelt. De kracht ervan ligt in die dubbele beweging: het neemt een grensoverschrijding ernstig, zonder die tot louter dramatisch decor te maken. Zo wordt een aanstekelijk refrein een kleine, hardnekkige verstoring.
Bronnen
- Franceinfo
- Shazam
- Spotify