Zeemeerminnen worden al eeuwenlang gezien als mysterieuze wezens tussen droom en werkelijkheid. In “Miss Mermaid” verandert dit beeld in iets heel anders. Het speelfilmdebuut van de Franse regisseuses Pauline Brunner en Marion Verlé vertelt geen sprookjesachtig fantasieverhaal, maar het portret van een vrouw die zich verzet tegen stilstand, schulden en ontmoediging. Daardoor ontstaat een ongebruikelijke tragikomedie die het hart raakt zonder ooit sentimenteel te worden.
Fanny woont in de Normandische kustplaats Fécamp. Na een mislukt huwelijk heeft ze nauwelijks meer dan een bank en een berg openstaande rekeningen. Ze trekt terug bij haar ouders en verdient de kost als schoonmaakster in een visverwerkende fabriek. Nacht na nacht schrobt ze vloeren en machines, terwijl haar eigen wensen steeds meer op de achtergrond raken. Het dagelijkse leven voelt als een eindeloze cirkel waaruit schijnbaar geen ontsnappen is.
Maar dan ontmoet ze Anémone, een professionele zeemeermin. Met een bedrieglijk echte siliconenstaart glijdt ze elegant door het water tijdens onderwatershows. Voor Fanny opent zich plotseling een deur naar een wereld die op het eerste gezicht volkomen gek lijkt. Precies daarin schuilt de aantrekkingskracht. Ze besluit zelf het mermaiding te leren en ontdekt daarbij een passie die ze nooit had verwacht.
De regisseuses gebruiken dit buitengewone idee als een krachtig symbool. Juist een staart, die elke beweging op het land bemoeilijkt, geeft haar draagster onder water een gevoel van grenzeloze vrijheid. Tussen lichtreflecties en geruisloze gewichtloosheid vindt Fanny de moed om haar leven opnieuw vorm te geven. Dat voelt nooit geforceerd, maar opvallend geloofwaardig.
Tegelijk verliest de film de blik op de realiteit niet. De economische problemen van veel kustplaatsen, precaire arbeidsomstandigheden en financiële zorgen vormen het fundament van het verhaal. Toch blijft de vertelling luchtig. Humor ontstaat uit de figuren zelf, uit hun eigenaardigheden, hun gesprekken en de kleine momenten van alledag. Daarin schuilt precies de charme van deze film.
Opvallend is ook wat bewust ontbreekt. Geen groot liefdesverhaal dringt zich op, geen held redt de hoofdpersoon. Fanny vindt haar weg uit eigen kracht, gesteund door mensen die haar accepteren zoals ze is. Aloïse Sauvage geeft deze personage met haar natuurlijke uitstraling een mix van kwetsbaarheid, trots en levensvreugde die lang nawerkt.
“Miss Mermaid” toont op indrukwekkende wijze dat hoop soms daar verschijnt waar niemand ernaar zoekt. Uit een ongebruikelijke passie groeit nieuw zelfvertrouwen. Uit een zeemeerminnenstaart ontstaat een symbool voor vrijheid – en uit een ogenschijnlijk klein verhaal een film die bewijst dat de grootste veranderingen vaak beginnen met een moedige sprong in het onbekende.
Door C. Hatty