Mont-de-Marsan herdenkt de punksomers van vijftig jaar geleden

Mont-de-Marsan – 12.07.2026: Vijftig jaar na het eerste punkfestival in Mont-de-Marsan gaat de aandacht opnieuw uit naar die stad in Zuidwest-Frankrijk, waar de muzikale revolte opmerkelijk vroeg een podium kreeg. In augustus 1976, toen punk in Groot-Brittannie nog nauwelijks buiten besloten clubs was doorgedrongen, werden de Arènes du Plumaçon het toneel van een waagstuk dat aanvankelijk als een grillige provocatie overkwam.

De initiatiefnemer was Marc Zermati, de Parijse platenhandelaar en oprichter van het label Skydog Records. Hij bracht Britse pubrockformaties en Franse groepen naar de Landes, samen met The Damned, toen nauwelijks meer dan een belofte van de nieuwe scene. De arena, doorgaans verbonden met stierenvechten en lokale feesten, werd voor een lange zomerdag een proefopstelling: leren jassen, versterkers, nieuwsgierigheid en een publiek dat niet goed wist wat het te wachten stond.

Juist die onbeslistheid maakt de eerste editie historisch zo aantrekkelijk. Het was minder een volledig uitgewerkt punkevenement dan een moment vlak voor de explosie. The Damned speelden in Mont-de-Marsan nog voordat hun eerste single “New Rose” werd uitgebracht. Het woord punk duidde toen op een houding, een kabaal, een brutaliteit – en nog niet op een netjes afgebakend muziekgenre.

Een jaar later, op 5 en 6 augustus 1977, was de situatie veranderd. De tweede editie trok aanzienlijk meer aandacht en bracht met The Clash, The Police, The Boys, de Maniacs, The Damned en Franse groepen als Asphalt Jungle, Strychnine en Little Bob Story een programma samen dat vandaag leest als een handgeschreven hoofdstuk uit de rockgeschiedenis. De scene was nu zichtbaar, internationaal en bereid zichzelf serieus te nemen.

Dat juist Mont-de-Marsan, ver van de Parijse cultuurkringen en de Londense clubs, een vroeg knooppunt werd, behoort tot de fraaie weerleggingen van culturele landkaarten. Punk kwam niet alleen uit metropolen; het had ook mensen nodig met contacten, vasthoudendheid en de bereidheid een arena open te stellen voor iets waarvan niemand de betekenis al betrouwbaar kon inschatten.

De herinnering aan de twee zomers blijft daarbij meer dan een nostalgische inventaris. Ze vertelt over een tijd waarin jonge muzikanten met beperkte middelen en grote urgentie nieuwe ruimtes veroverden. In Frankrijk kregen de lokale bands een zeldzame nabijheid tot hun Britse voorbeelden, terwijl het publiek beleefde hoe snel een kleine, weerspannige stroming kon uitgroeien tot een Europees evenement.

De terugblik van vandaag zet daarom niet alleen beroemde namen in de schijnwerpers. Hij herinnert ook aan de toeschouwers, organisatoren en minder bekende groepen zonder wie de mythe niet zou zijn ontstaan. Mont-de-Marsan was in de zomer van 1976 geen hoofdstad van de punk. Toch werd de stad dat voor een kort, luid en ingrijpend moment.