Nabil Attar: Hoe een Syrische chef in Orléans herinneringen serveert

Orléans – 19.07.2026: Wanneer Nabil Attar in zijn keuken bittere sinaasappel, pistachenoten of oranjebloesemwater gebruikt, is Damascus dichtbij. De Syrische chef, die na zijn vlucht met zijn gezin in Orléans een nieuw leven begon, staat centraal in een recent portret van Franceinfo. Zijn restaurant Närenj in de Rue de Bourgogne is daarbij veel meer dan een gastronomisch adres: het is een plek waar herinnering vorm, geur en soms ook een knapperige korst krijgt.

Eind 2015 verliet Attar Damascus, omdat hij vreesde voor de veiligheid van zijn kinderen. Daarvoor had hij als specialist in banksystemen gewerkt en een relatief zeker bestaan geleid. Koken was destijds een passie en een privégenoegen. In Frankrijk werd het eerst de taal van zijn aankomst: omdat hem de woorden ontbraken, nodigde hij buren en kennissen uit en kookte voor hen. Het samen eten nam, voorzichtig en zeer doeltreffend, de rol van het eerste gesprek over.

De weg naar een eigen zaak liep ook via het Refugee Food Festival, dat gevluchte koks zichtbaarheid biedt. Na opdrachten in Parijs besloot Attar van zijn passie zijn beroep te maken. In 2018 opende hij samen met zijn vrouw Sousana Närenj. De naam staat voor bittere sinaasappel, een vrucht waarvan de geur voor hem nauw verbonden is met de binnenplaatsen en tuinen van zijn geboortestad.

De zaak in de historische binnenstad van Orléans kiest niet voor de folkloristische kortere weg die buitenlandse keukens graag reduceert tot louter een kruidentheater. In plaats daarvan verbindt Attar gerechten uit Syrië met de Franse productcultuur en seizoensgebonden ingrediënten. De lokale toeristische organisatie omschrijft Närenj als Frans-Syrische keuken; ook vegetarische en veganistische gasten vinden er plek op de kaart. Juist die vanzelfsprekendheid werkt als een stil bezwaar tegen het idee dat culinaire tradities starre bezittingen zijn.

Attars verhaal heeft de afgelopen jaren herhaaldelijk aandacht gekregen. De VN-vluchtelingenorganisatie portretteerde hem al in 2018 als ingenieur die in Orléans zijn gastronomische droom verwezenlijkte. Tijdens de coronapandemie bereidden hij en Sousana bovendien maaltijden voor medisch personeel. Dergelijke episodes verklaren waarom het restaurant in de stad niet alleen wordt gezien als het succesverhaal van een nieuw begin, maar ook als een adres van beleefde verbondenheid.

Dat Närenj nog altijd officieel als restaurant in Orléans staat vermeld, geeft het verhaal een mooie tegenwoordige vorm. Van de vlucht is geen gladde heldensage geworden; daarvoor blijft te groot wat verloren ging. Maar uit ervaring, vakmanschap en de moed om opnieuw te beginnen is een keuken ontstaan die herkomst niet bewaart als een museumstuk. Zij laat die voortleven – op het bord, in het gesprek en in de geur van een bittere sinaasappel.