RN-parlementsleden melden rekeningbeëindigingen na verkiezing – oproep om duidelijke regels

Parijs – 03.07.2026: Meerdere parlementsleden van het Rassemblement National (RN) hebben verklaard dat hun rekeningen kort na hun verkiezing door banken zijn gesloten of dat de toegang is beperkt. In mediaberichten worden Stéphane Rambaud, Jean-Philippe Tanguy, Franck Allisio en Thomas Ménagé genoemd. Zij zien de gebeurtenissen als politiek gemotiveerd en spreken van benadeling in de concurrentie tussen partijen.

Volgens de parlementsleden vonden opzeggingen en blokkades plaats zonder gedetailleerde motivering. Partijverantwoordelijken eisen duidelijkheid over de criteria op basis waarvan instellingen relaties met mandaatdragers beëindigen. Het RN vraagt bovendien beschermingsmechanismen om de uitvoerbaarheid van parlementair werk te waarborgen, bijvoorbeeld bij de afhandeling van toelages, onkostenvergoedingen en de tewerkstelling van medewerkers. Ook de terugbetaling van campagnekosten zou geraakt kunnen worden als betalingen niet tijdig worden verwerkt.

Banks reageren tot nu toe terughoudend. Ze verwijzen in het algemeen naar contractuele vrijheden, regulatorische zorgplichten en risicomanagement – waaronder reputatierisico’s, know-your-customer-controles en voorschriften ter bestrijding van witwassen en de financiering van terrorisme. Om redenen van bankgeheim worden individuele gevallen zelden openbaar toegelicht, wat de kritiek op gebrek aan transparantie versterkt. Juridisch geldt: instellingen mogen klantrelaties beëindigen, maar moeten daarbij termijnen, algemene voorwaarden en het toezichtrecht in acht nemen.

Politiek valt het geschil samen met een fase waarin de regulering van rekeningbeëindigingen intensiever wordt besproken. In de Nationale Vergadering liggen initiatieven die misbruikte opzeggingen van rekeningen moeten bemoeilijken en rechtszekerheid moeten bieden voor politiek prominente personen. Tevens worden concepten besproken van een “bank van de democratie” die partijen en kandidaten basisdiensten zou kunnen garanderen. Voorstanders zien daarin een waarborg voor democratische deelname; critici waarschuwen voor staatsinmenging en mogelijke conflicten met het Europese toezichtsraamwerk.

Voor het toezicht rijzen twee vraagstukken: ten eerste of banken hun controle- en informatieplichten in de betrokken gevallen correct hebben nageleefd. Ten tweede hoe de bijzondere status van politiek prominente personen (PEP) in Frankrijk praktisch wordt gehanteerd – dus welke verscherpte zorgplichten gelden en hoe daarbij discriminatie kan worden vermeden. Bevoegde instanties zoals de Banque de France en het bankentoezicht zouden informatieverzoeken kunnen beantwoorden of klachten kunnen onderzoeken.

Kortetermijnmaatregelen omvatten naast mogelijke aangiften ook formele vragen in het parlement. Doorslaggevend zal zijn of er een structureel probleem kan worden aangetoond of dat het om individuele, toezichtrechtelijk gemotiveerde beslissingen gaat. Duidelijkheid over procedures, termijnen en rechtsmiddelen zou voor parlementsleden van alle fracties van belang zijn – net als voor banken, die voorspelbare kaders nodig hebben voor de dienstverlening aan politiek prominente klanten.