Verkrachting van minderjarigen: “De justitie is mijn aangifte vergeten”

Parijs – 10.06.2026: Léa is nu 17 jaar oud, maar haar traumatische verleden begeleidt haar dagelijks. Al in 2020, toen ze pas 11 jaar oud was, deed ze aangifte wegens verkrachting. Zes jaar later is de vermoedelijke dader nog steeds niet gehoord en woont slechts 300 meter van haar huis vandaan. “De justitie is mijn aangifte vergeten,” zegt Léa met bevende stem. Deze uitspraak staat symbool voor veel slachtoffers van seksueel geweld in Frankrijk die op gerechtigheid wachten.

De zaak van Léa is helaas geen uitzondering. In Frankrijk worden jaarlijks duizenden meldingen van seksueel geweld op minderjarigen gedaan, maar de duur van de procedures is vaak enorm lang en veel onderzoeken eindigen zonder vervolging. Zo werden er in 2016 meer dan 33.000 personen onderzocht in zaken van verkrachting, seksuele dwang of intimidatie van minderjarigen, maar meer dan 70 procent van deze procedures werd geseponeerd zonder gerechtelijke consequenties.

De oorzaken van de vertragingen zijn divers: enerzijds ontbreekt het de autoriteiten aan voldoende personeel en financiële middelen. Anderzijds bemoeilijken structurele problemen in het rechtssysteem een vlotte afhandeling. Deze tekortkomingen kwamen recentelijk aan het licht in de zaak van het vermoorde elfjarige meisje Lyhanna. Het lichaam van het meisje werd in juni 2026 gevonden, en de vermoedelijke dader was eerder herhaaldelijk aangeklaagd voor seksuele aanrandingen van minderjarigen, zonder dat er voortgang was in het onderzoek.

Voor Léa betekent de stilstand van de justitie een grote last. “Ik kan niet meer rustig slapen als ik weet dat hij maar een paar meter verderop woont en er niets gebeurt,” vertelt ze. Meermalen vroeg haar familie bij de politie naar de stand van het onderzoek, maar de antwoorden waren ontwijkend. Deze onzekerheid belast Léa geestelijk zeer en bemoeilijkt haar dagelijks leven.

Een ander aspect is de verjaring: de termijnen voor vervolging van misdrijven tegen minderjarigen beginnen in Frankrijk pas bij het bereiken van de meerderjarigheid. Dat betekent dat in een zaak zoals die van Léa de verjaringstermijn pas met haar 18e verjaardag ingaat. Voor verkrachting bedraagt die termijn 30 jaar, wat inhoudt dat ze theoretisch tot haar 48e jaar juridische stappen kan ondernemen.

Maar ondanks de lange termijnen rijst de vraag of het rechtssysteem in staat is zulke zaken binnen een redelijke tijd te behandelen. De ervaringen van Léa en andere slachtoffers werpen twijfel op over het vertrouwen in de Franse justitie. Hervormingen en een betere uitrusting van de verantwoordelijke instanties zijn nodig om zulke procedures efficiënter te maken.

Tot die tijd blijft Léa niets anders over dan op gerechtigheid te hopen en te bidden dat haar aangifte niet definitief in de vergetelheid raakt. Haar verhaal maakt duidelijk hoe dringend actie is vereist om de rechten en bescherming van slachtoffers van seksueel geweld in Frankrijk te versterken.