Washington verscherpt het handelsgeschil met Canada

Washington – 21.07.2026: Zelden lijkt een handelspolitieke stap tegelijk zo gericht en zo fundamenteel als het nieuwe Amerikaanse tariefbesluit tegen Canada. President Donald Trump heeft drie proclamaties onder Section 338 van de Tariff Act van 1930 ondertekend, die extra tarieven van 50 procent moeten heffen op een brede groep Canadese goederen. Vooral producten uit de auto-industrie, alcoholische dranken en de zuivelsector worden getroffen. Volgens de beschikbare besluiten worden de nieuwe heffingen op 19 augustus om 00.01 uur Oostkusttijd van kracht.

Washington rechtvaardigt de stap met de vermeend discriminerende behandeling van Amerikaanse exportproducten. Handelsvertegenwoordiger Jamieson Greer spreekt van een correctie van ongelijke omstandigheden. Vanuit Canadees perspectief ligt de zaak omgekeerd: premier Mark Carney noemt de maatregelen een directe schending van de Noord-Amerikaanse vrijhandelsovereenkomst CUSMA, die in de Verenigde Staten bekendstaat als USMCA. Ottawa benadrukt dat zijn eigen koers is gericht op vrije en eerlijke handel, en wijst op meer dan 20 nieuwe economische en veiligheidspartnerschappen.

De beslissing raakt daarmee veel meer dan afzonderlijke geschillen over kaasquota, wijn of de toelating van voertuigen. Canada en de Verenigde Staten vormen een van de nauwst verweven economische regio’s ter wereld. Onderdelen van toeleveranciers passeren de grens vaak meerdere keren voordat zij een voltooide auto, machine of voedingsmiddel vormen. Een extra tarief kan daarom niet alleen de kosten voor Canadese exporteurs verhogen, maar ook voor Amerikaanse producenten, handelaren en consumenten. Volgens eerste schattingen omvat de maatregel goederen met een waarde van ongeveer 20 miljard dollar per jaar.

De toon is politiek opvallend. Nog een dag eerder zochten Trump en Carney gezamenlijk de publiciteit; nu kiest Washington voor een instrument dat in de relatie tussen twee bondgenoten als uitzondering was bedoeld. Section 338 staat tegenmaatregelen toe tegen handelsbeleid dat als discriminerend wordt aangemerkt. De toepassing ervan onderstreept dat de regering het geschil niet als een technische verdragskwestie behandelt, maar als een machtskwestie.

Voor Carney ontstaat hierdoor een moeilijke evenwichtsoefening. Snelle vergelding zou binnenslands kracht uitstralen, maar kan de kosten in Canada verder opdrijven. Toegeven zou daarentegen in een land dat aanzienlijk afhankelijk is van de Amerikaanse markt nauwelijks uit te leggen zijn. De komende weken worden beslissend: of Ottawa kiest voor onderhandelingen, tegentarieven of een juridische verduidelijking binnen het kader van de overeenkomst, bepaalt ook of Noord-Amerika opnieuw in een open handelsconflict terechtkomt.