Sportjournalisten uit de WK-halvefinalisten eisen vrijheid voor Christophe Gleizes

Parijs – 14.07.2026: Terwijl het wereldkampioenschap voetbal zijn beslissende fase ingaat, krijgt de Franse sportjournalist Christophe Gleizes nieuwe steun uit vier landen. Beroepsverenigingen en collega’s uit Frankrijk, Spanje, Engeland en Argentinië, de herkomstlanden van de halvefinalisten, hebben zich met een gezamenlijk teken van solidariteit gewend tot de verslaggever die al meer dan een jaar in Algerije vastzit.

Het gebaar geeft zichtbaarheid aan een zaak die in het rumoer van een groot toernooi gemakkelijk ondergesneeuwd zou kunnen raken. Gleizes, die onder meer voor de tijdschriften So Foot en Society werkt, was in mei 2024 naar Tizi Ouzou gereisd om onderzoek te doen naar de gerenommeerde Kabylische club JS Kabylie. Een reportage werd een rechtszaak, de journalistieke reis een lange gevangenschap.

Op 29 juni 2025 veroordeelde een rechtbank in Tizi Ouzou de toen 36-jarige Fransman tot zeven jaar gevangenisstraf. Hem werd verheerlijking van terrorisme en bezit van geschriften voor propagandadoeleinden ten laste gelegd. Het hof van beroep bevestigde het vonnis op 3 december 2025. Volgens zijn supporters ontkent Gleizes de beschuldigingen die tegen hem zijn geuit.

Zijn familie, Verslaggevers Zonder Grenzen en de Franse voetbalwereld hebben de zaak al lang gemaakt tot een kwestie die verder reikt dan het lot van een individuele collega. De FIFA had Gleizes in juni 2026 symbolisch geaccrediteerd voor het wereldkampioenschap. Een perskaart die hem toegang tot stadions en teams zou geven, blijft daarmee tegelijk een stil document van zijn afwezigheid.

Dat sportjournalisten uit de vier landen van de halvefinalisten nu samen optrekken, is meer dan een beleefd gebaar onder collega’s. Juist in het voetbal, dat zichzelf graag als universele taal beschouwt, herinnert het eraan dat verslaggeving niet alleen bestaat uit uitslagen, standen en grote beelden. Zij leeft van mensen die kijken, vragen stellen en ook reizen naar plaatsen waar verhalen ongemakkelijk kunnen worden.

De steun uit Spanje, Engeland en Argentinië verbreedt de Franse oproep tot een internationale stem. Die is gericht aan de Algerijnse autoriteiten en aan president Abdelmadjid Tebboune, van wie de naasten van Gleizes nog altijd gratie hopen te krijgen. Een dergelijke procedure zou het vonnis niet vernietigen, maar zou de journalist wel in staat kunnen stellen terug te keren naar zijn familie.

Voor zijn collega’s ligt de gedachte aan Gleizes tijdens het toernooi bijzonder voor de hand: een voetbalverslaggever zit in een cel, terwijl de wereld naar het veld kijkt. De gezamenlijke oproep van de sportpers benadrukt daartegenover, rustig en volhardend, dat zijn plaats niet achter gevangenismuren is, maar aan het werk waarvoor hij naar Algerije was gereisd.